07 - HABEŞİSTÂNA HİCRET

BENİ BİLEN BİLİYOR

Kâ’bede beklerdi ki o kureyş kâfirleri,

Gelsin Resûlullahın katledilme haberi.

O anda gördüler ki, bir gurup gelenler var.

Önde “Hazreti Ömer”, ardında “Müslümânlar”.

Zannettiler ki: “Ömer, bütün müslümânları,

Toplayıp esîr etmiş, getiriyor onları.”

Lâkin cin fikirliydi o alçak “Ebû Cehil”.

Görünce anladı ki, bu geliş öyle değil.

Korku ve endîşeye kapılarak bu sefer,

Uzaktan seslendi ki: (Bu ne hâldir yâ Ömer?)

Hazreti Ömer ise, hiç aldırış etmeden,

“Kelime-i şehâdet” getirdi önce hemen.

“Ebû Cehil” işitip, oldu şaşkın ve bîtâb.

Sonra hazreti Ömer, eyledi şöyle hitâb:

(Beni bilen biliyor, bilmiyen de bilsin ki,

Hattâb oğlu Ömer’im, seçtim islâmiyyeti.

Yerinden tek bir adım kıpırdarsa eğer kim,

Bilsin ki karısı dul, evlâdı olur yetîm!)

Kureyşliler, onun bu sözlerine şaştılar.

Bir anda dağılarak, hemen uzaklaştılar.

Dediler: (Gitti Ömer, Muhammedin katline.

Öldürmek şöyle dursun, köle olmuş kendine.)

Böyle deyip, geriye döndüler hepsi tekrâr.

Ve "Hazreti Ömer"in üstüne saldırdılar.

Karşı koydu O dahî, onların herbirine.

Tutup o müşrikleri, çarptı birbirlerine.

Sonra “Ebû Cehil”i tuttu ve yere vurdu.

Heybetli cüssesiyle üzerine oturdu.

Sonra parmaklarını sokunca gözlerine,

(İmdât!) diye bağırdı kâfir diğerlerine.

Ona yardım etmeye gelerek hepsi birden,

Güçlükle kurtardılar, onu Onun elinden.

Allahın Sevgilisi, eshâbıyle ilk kere,

O gün namâz kıldılar Kâ’bede, âşikâre.

Mü’minlerin kalpleri, şâd olmuştu ilk o gün.

Geldi hazreti Ömer, huzûruna Resûl'ün.

Dedi: (Yâ Resûlallah, acep zât-ı âlîniz,

Kâ’be içerisine girmek ister miydiniz?)

(Evet) deyip, Onunla ele ele tutuşarak,

Beytullahın içine girdiler ilk olarak.

Kâ’benin içerisi doluydu "Putlar" ile.

Resûlullah, onları gösterip asâ ile,

Okudu bir âyet ki, şöyle idi meâlen:

(Hak gelince bir yere, bâtıl gider o yerden.)

O putlara hitâben hazreti Ömer dahî,

Düşünmeden, şunları söyledi bizâtihî:

(Ey putlar Peygamberdir bu Muhammed-ül emîn.

Siz dahî şâhid olup, Allaha secde edin!)

O böyle söyleyince, o anda bütün putlar,

Yüz üstüne gelerek, hep secdeye vardılar.

O an Hak teâlâdan bir âyet geldi hemen.

Mânâ-yı şerîfi de, şöyle idi meâlen:

(Ey Peygamberim, sana, kâfî ve yetişirler,

Allah ve mü’minlerden sana tâbi kişiler.)