07 - HABEŞİSTÂNA HİCRET

HZ. ÖMER’İN MÜSLÜMÂN OLUŞU

Peygamber Efendimiz, o günlerde bir gece,

Allahü teâlâya duâ etti şöylece:

(Yâ Rabbî, bir kişiyle kuvvetlendir bu dîni.

Vesîle kıl bu işe, şu zâtlardan birini.

“Ömer ibnil Hattâb”la, yâhut “Amr bin Hişâm”la,

Bu islâm azîz olup, yayılsın ihtişâmla.)

Ertesi gün “Ebû Cehl”, yâni “Amr ibni Hişâm”,

Kureyş kâfirlerini toplıyarak bir akşam,

Resûl'ün aleyhinde bir konuşma yaparak,

“Onu öldürmek” için kışkırttı son olarak.

Dedi ki: (Abdullahın yetîmi, aramızdan,

Çıkarak, dînimizi kötülüyor durmadan.

Hattâ aşağılar da, bütün putlarımızı,

Onun bu davranışı, sıkmaz mı canınızı?

Diyor ki: “Ecdâdınız, Cehenneme gitti hep.

Siz dahî Cehenneme gidersiniz nihâyet.”

İşte ben, bu gün size derim ki açık açık,

Onu öldürmedikçe, huzûr yok bize artık.

Bu işi becerene, yüz deve, ikiyüz at,

Ve sayısız altınlar vereceğim mükâfât.)

Hemen “hazreti Ömer” ayağa fırlıyarak,

Dedi ki: (Hattâboğlu becerir bunu ancak!)

Onun bu cevâbını iyi karşıladılar.

(Haydi, görelim seni!) deyip alkışladılar.

Kabarmıştı o anda câhiliyyet damarı.

Bu işi yapmak için, çıktı hemen dışarı.

Allahın Habîbini öldürmek maksadıyla,

“Kılıcı”nı alarak, pür hiddet çıktı yola.

“Nuaym bin Abdullah” da geliyordu ilerden.

Onu böyle görünce, merakla sordu hemen.

Dedi: (Ey hattâboğlu, bu şiddet, bu hiddetle,

Nereye gidiyorsun, ne maksat ve niyetle?)

Dedi ki: (Aramıza tefrikayı getiren,

Putları kötüleyip, bizlere ahmak diyen,

Muhammed’in katline giderim bir an önce.

Bu ayrılık işine son vereyim böylece.)

Nuaym dedi: (Yâ Ömer, güç bir işe gidersin.

Sen, Onu öldürmeye nasıl cüret edersin?

Zîra çok seviyorlar Onu, îmân edenler.

Bir pervâne misâli, etrâfında dönerler.

Zarar gelmesin diye, Onun tek bir kılına,

Et'ten duvar yapmışlar âdetâ etrâfına.

Hem sonra gelsen bile bu işin üstesinden,

Nasıl kurtulacaksın Hâşimîler elinden?)

Kızdı “hazreti Ömer” onun bu sözlerine.

Kılıcını sıyırıp, yürüdü üzerine.

Dedi: (Yoksa sen de mi onlardansın yâ Nuaym?

Eğer bu doğru ise, senin de işin tamâm.

Önce senin işini bitireyim!) dedi ve,

Kılıcını kaldırıp, kastetti öldürmeye.

Onu böyle görünce, Nuaym fenâ korkarak,

Arz etti ki: (Yâ Ömer, sen şimdi beni bırak.

Müslümân olmuşlardır enişten, kız kardeşin.

Daha mühim değil mi, bu haber senin için?)