07 - HABEŞİSTÂNA HİCRET

DAĞILIN YER YÜZÜNE

Müşrikler, mü’minlere ettikçe ezâ, cefâ,

Mü’minlerin sayısı artıyordu çok daha.

Kâfirler bunu görüp, daha da azıttılar.

Bu işkencelerini, daha çok arttırdılar.

Eshâbın çektikleri bu cefâlara fakat,

Pek çok üzülüyordu o “Server-i kâinât”.

Zîra bu işkenceler, arttıkça artıyordu.

Buna, mübârek kalbi hiç dayanamıyordu.

Bir gün buyurdular ki sahâbe-i güzîne:

(Ey eshâbım, dağılın şimdi siz yer yüzüne.

Ümit ediyorum ki, yakında cenâbı Hak,

Sizleri, bir araya toplar yine muhakkak.)

Onlar suâl etti ki Resûl-i müctebâya:

(Ne tarafa gitmemiz münâsibtir acabâ?)

Mübârek eli ile eyliyerek işâret,

"Habeş" memleketini gösterdi istikâmet.

Buyurdu ki: (Gidiniz, siz Habeş toprağına.

Oranın hükümdârı, zulüm yapmaz halkına.

Bir kurtuluş kapısı açılıncaya kadar,

O doğruluk yurdunda, bir müddet kılın karar.)

Bu hicret karârıyla, Resûlullah o zaman,

Kurtarmış oluyordu, eshâbını ezâdan.

Mekkeli müşriklerle mücâdeleyi artık,

Tek başına yapmayı görüyordu muvâfık.

Zîra O doğduğunda, “Ümmetî! vâ ümmetî!”

Demişti ki, pek çoktu onlara merhameti.

Onun müsâdesiyle eshâb hazırlanarak,

Hicrete başladılar, Mekkeden ayrılarak.

Sevgili Peygamberden ayrıldıkları için,

Çok üzülüyorlardı, hepsi de için için.

“Hazreti Osmân” ile “hazreti Rukayye” de,

Bulunuyorlardı bu ilk giden kâfilede.

Hazreti Osmân için, o gün Nebiyyi zîşân,

Buyurdular ki: (Osmân, hiç şüphe yok ki şu an,

Lût Peygamberden sonra, zevcesiyle birlikte,

Hicret eyliyenlerin ilkidir böylelikle.)

Sahâbe-i kirâmın kimi “Binek” alarak,

Kimi de hiç bineksiz, yâni “Yaya” olarak,

Vatan ve evlerini bırakarak, bir gece,

Mekkeden ayrıldılar, kâfirlerden gizlice.

Tüccârlarla anlaşıp verdiler belli ücret.

Gemilerle "Habeş"e ulaştılar nihâyet.

Müşrikler, sahâbenin böyle gidişlerine,

Vâkıf olup, atlarla düştüler peşlerine.

Ve lâkin boşa gitti onlardaki bu gayret.

Gidip, me’yûs şekilde ettiler geri avdet.

Habeş hükümdârının ismi “Necâşî” idi.

Âdil, merhametli ve insâflı bir kişiydi.

Gâyet iyi davrandı, giden muhâcirlere.

Yerleştirdi onları, ülkesinde bir yere.

Müslümânlar orada, tam himâye gördüler.

Huzûr ile Allaha ibâdet eylediler.

Lâkin müslümânların, hicret etmelerinden,

Kâfirler, endîşeye kapıldılar hep birden.