07 - HABEŞİSTÂNA HİCRET

ALDIM İNTİKÂMINI

O kâfirler, Resûl’e yapınca böyle ezâ,

Zevcesi kanalıyla duydu “hazreti Hamza”.

Pür hiddet kâfirlerin yanına geldi hemen.

“Kılıc”ı omuzunda, “Yay”ı elindeydi hem.

Kâfirler, gördü Onun “Silâhlı” geldiğini.

Korku sardı bir anda, hepsinin kalplerini.

“Ebû Cehil” herkesten önce verdi beyânât.

Dedi ki: (Ben eyledim, yok kimsede kabâhat.)

Haykırdı ki: (Ey zâlim, ne idi ki sebebi,

O şerefli kimseye yaptın bu eziyyeti?

Yeğenim olduğunu bilmez misin ey alçak!

Kendisine güvenen dokunur Ona ancak.)

Elindeki “Yay” ile vurarak sonra birden,

Mel’ûnun kafasını yardı birkaç yerinden.

Saldıracaklardı ki Hamza’ya diğerleri,

Mâni oldu hemence, Ebû Cehil kâfiri.

Dedi: (Dokunmayınız, Hamza bunda haklıdır.

Bizim dün yaptığımız, apaçık haksızlıktır.)

“Hazreti Hamza”nın da müslümân olmasından,

Korkup, o kâfirlere böyle dedi o zaman.

Geldi hazreti Hamza, oradan ayrılarak,

“Allahın Resûlü”nü, evinde buldu ancak.

Yaklaşıp selâm verdi ve oturdu yanına.

Resûl cevap vererek şöyle buyurdu ona:

(Yalnız bırak bunu ki, hayâtta yok kimsesi.

Ne babası var Onun ve ne de vâlidesi.

Ne cândan bir amcası, ne de bir kardaşı var.

Na yârı, ne yoldaşı, ne bir arkadaşı var.)

O dedi ki: (Ey oğul, aldım intikamını.

Vurup yere akıttım, Ebû Cehlin kanını.

Üzülme, müsterîh ol, bundan sonra o alçak,

Her zaman karşısında, artık beni bulacak.)

Buyurdu ki: (Ey amcam, sen îmân etmeyince,

Ben müsterîh olamam, mühim olan bu bence.)

Dedi ki: (Peki oğul, ne istersen yapayım.

Yeter ki seni bugün, biraz râhatlatayım.)

Buyurdu: (Sen kalırsan eğer küfür içinde,

Yârın yanar vücûdun, Cehennem ateşinde.

Beni sevindirmeği istiyorsan sen şâyet,

Peygamber olduğuma etmelisin şehâdet.)

Ve hemen kendisine, son gelen âyetlerden,

Bir miktâr okudu ki, şöyle idi meâlen:

(Yerlerde ve göklerde ve bunlar arasında,

Ne varsa, hepsi Onun mülküdür esâsında.)

O dedi ki: (Ey oğul, bizim, binbeşyüz kadar,

El ile yaptığımız, bir sürü putumuz var.

Hiç birisi, bir karış yere mâlik değildir.

Sen dersin ki, yer ve gök, cümlesi Rabbimindir.)

Ve hemen oracıkta getirip "Şehâdet"i.

Kazandı böylelikle ebedî seâdeti.

Dedi: (Kat’î olarak inandım ki ben şuna,

Secde lâyık değildir, o Rab’dan başkasına.

İnandım ki sen dahî, O’nun Peygamberisin.

Bizleri bâtıl yoldan, Hakka dâvet edersin.)