06 - İLK MÜSLÜMÂNLAR

ÖLDÜRMEĞE GİTTİ, AMA...

Çoğalınca gün be gün, sahâbe’nin sayısı,

Çoğaldı bu sebepten kâfirlerin kaygısı.

Çünkü Resûlullahı, insâf ehli bir insan,

Bir defâ görmek ile, oluyordu müslümân.

Kureyş kâfirleri de, farkındaydı bu işin.

Kat’î karar verdiler “Onu öldürmek” için.

Seçtiler bu işe de, “Utbe bin Rebî'a”yı.

Gidip öldürecekti Resûl-i kibriyâ'yı.

Dediler ki: (Ey Utbe, hâzırlan bu iş için.

Onu öldüreceksin, budur senin ilk işin.

Önce sokul yanına, bir şey belli etmeden.

Sonra, bir fırsatını bularak öldür hemen.)

Utbe, “Peki” diyerek, evden çıktı o günü.

Başladı aramaya Allahın Resûlünü.

Resûlullah, Kâ’bede meşgûlken ibâdetle,

Utbe Onu gördü ve dedi ki pek hiddetle:

(Yâ Muhammed, kendini sen ne zannediyorsun?

Ve niçin aramıza tefrika sokuyorsun?

Yeni din ihdâs edip, yerersin dînimizi.

Küfürle ithâm edip, kötülersin hep bizi.

Eğer fakîrlik ise, böyle yapmana sebep,

Sana çok mal verelim, uğraşma bizimle hep.

Reîslik istiyorsan, seni reîs yapalım.

Aklında halel varsa, tabîbe baktıralım.

Velhâsıl bu hâllerin acabâ sebebi ne?

Söyle de, ona göre bakalım çâresine.)

Buyurdu ki: (Ey Utbe, bittiyse sözün şâyet,

Rabbimin kelâmından dinle sen birkaç âyet.)

Utbe pek öfkeliydi ve lâkin buna rağmen,

Onun bu teklîfine, “Peki” dedi zâhiren.

Aslında hiç dinlemek istemiyordu, fakat,

Siyâset îcâbiyle “Olur” dedi o sâat.

“Fussilet sûresi”nin başından îtibâren,

Okuyunca, Utbe’nin değişti kalbi birden.

Okudukça, Utbe de, zevk ile dinliyordu.

Mânânın lezzetinden, kendinden geçiyordu.

Sonunda buyurdu ki: (Benim sözüm bu kadar.

Serbestsin, bundan sonra istediğin yere var.)

Utbe döndü geriye, dedi ki: (Ey ahâlî!

Zannettiğiniz gibi değildir Onun hâli.

Ben Ondan, gâyet güzel, tatlı sözler işittim.

O sözlere benzer söz, aslâ işitmemiştim.

Size şunu derim ki, üzmeyin aslâ Onu.

Bırakın hâli üzre ve bekleyin sonunu.)

Dediler ki: (Ey Utbe, sen ne için gitmiştin?

Muhammedin sihrine aldanıp geri geldin.)

Dedi: (Öldürmek için gitmiş idim ben, ama,

Dinleyip, hayrân oldum okuduğu kelâma.

Aslâ insan sözüne benzemiyor o sözler.

Ben inanıyorum ki, Muhammed doğru söyler.

Velhâsıl ben fikrimi söyledim işte size.

Siz yine amel edin bildiğiniz ne ise.)