06 - İLK MÜSLÜMÂNLAR

ONU, ALLAH DİRİLTECEK

Müşrikler, haklarında gökten “Âyet” inince,

O düşmanlıklarını arttırdılar iyice.

Bilhassa “Übey ibni Halef” ve birâderi,

Pek çok üzüyorlardı Sevgili Peygamberi.

Çürümüş bir kemiği, bir gün alıp eline,

Geldi o bahtsız Übey, Allahın Habîbine.

Dedi ki: (Yâ Muhammed, şu çürümüş kemiği,

Bir gün, senin Allahın diriltecek öyle mi?

Yâni toz hâlindeki şu kemiği, sen yârın,

Dirilteceğini mi sanıyorsun Allahın?)

Sonra da ufaladı elinde hemen onu.

Ve yine Ona doğru üfliyerek tozunu,

Dedi ki: (Yâ Muhammed, hiç olur mu böyle iş?

Bu, çürüdükten sonra, kim diriltebilirmiş?)

Peygamber Efendimiz buyurdular ki: (Evet.

Rabbim, o kemikleri diriltir yârın elbet.

Öldürür hem seni de, onu da cenâbı Hak.

Sonra seni diriltip, Cehenneme sokacak.)

Bu hâdise üstüne, Hak teâlâ da hemen,

Bir âyet göndererek buyurdu ki meâlen:

(De ki: O kâfirleri, hiç yok iken yaratan,

Âhiret gününde de diriltir yine yoktan.

Şu gökleri ve yeri yaratan Hak teâlâ,

Onu yaratmaya da muktedirdir pekâlâ.)

 Mus’ab Bin Umeyr

Ailesi, asîl ve zenginiydi Kureyş’in.

Nâz ve niyâz içinde büyüdü bunun için.

Resûl'ün sözlerini işitince nihâyet,

Kalbinde, Ona karşı hâsıl oldu muhabbet.

Ona kavuşmak için yanıp tutuşuyordu.

Nihâyet îmân edip, hidâyete kavuştu.

“Dîninden dönsün” diye, bir mahzene attılar.

kendisini, günlerce aç susuz bıraktılar.

Kızgın güneş altında, yaptılar çokça azâb.

Ki, Resûl’ün dîninden vazgeçer belki “Mus’ab”.

Lâkin O, sabrederek bu zor işkencelere,

Aslâ tâviz vermedi îmânından bir zerre.

Halbuki önceleri, çok müreffeh olarak,

Büyürdü ki, hâline imrenirdi cümle halk.

“Allah ve Resûlü”ne vaktâ ki etti îmân,

Günlük nafakasını babası kesti o an.

Türlü işkencelere tâbi tuttu oğlunu.

Dünyâ ni’metlerinden tâm mahrûm etti Onu.

Bir gün geldi Resûl’e, çok perîşândı hâli.

Şöyle anlatmaktadır bunu hazreti Alî:

(Bir gün oturuyorduk Resûl-i zîşân ile.

Geldi Mus’ab bin Umeyr, hâl-i perîşân ile.

Gözleri yaşla doldu Resûl-i müctebânın.

Ve bize buyurdu ki: “Şu müslümâna bakın!

Onu, anne babası besledi fevkalâde.

İslâmın sevgisiyle işte geldi bu hâle.”)