06 - İLK MÜSLÜMÂNLAR

İLK ŞEHÎD

Sahâbeden “Ammâr bin Yâsir” anlatır hem de:

Bir gün, Dâr-ül Erkam’a gitmiştim o günlerde.

O gün Resûlullahı bir göreyim diyordum.

Huzûrunda müslümân olmayı istiyordum.

Gittiğimde, “Süheyb”e rastladım oralarda.

Beni görüp sordu ki: (Ne ararsın burada?)

Gâyemi söyleyince, o dedi ki: (Ben dahî,

Aynı bu maksat ile gelmiş idim Vallahi.)

İkimiz berâberce, girdik huzûrlarına.

Îmân edip katıldık, mü’minlerin safına.

Müşrikler haber aldı “Ammâr” îmân edince,

Çok ağır işkenceler yaptılar Ona nice.

Derlerdi ki: (Allahı inkâr et, dön dîninden!

Yalnız Lât ve Uzzâ’ya tap, kurtul elimizden.)

O da, her defâsında onları ederdi red.

Derdi ki: (Rabbim Allah, Peygamberim Muhammed.)

Müşrikler, bu cevâba sinirlenerek yine,

“Sıcak kaya” koyardı göğsünün üzerine.

Bâzan kuyu içine, insâfsızca atarak,

Öldürmek isterlerdi Onu suda boğarak.

Bir gün, Resûlullahın gelerek huzûruna,

(Tâkatımız kalmadı) diye arz etti Ona.

Resûlullah üzülüp, buyurdu: (Sabrediniz!)

Sonra iki elini açıp Peygamberimiz,

Buyurdu ki: (Yâ rabbî, Ammâr ailesinden,

Cehennem azâbını tattırma birine sen.)

Vâlidesi “Sümeyye”, sonra babası “Yâser”,

Ve kardeşi “Abdullah”, hepsi îmân ettiler.

Müşrikler, nasıl cefâ yaparlarsa “Ammâr”a,

Daha ziyâdesini yaparlardı bunlara.

Bunlara da (İslâmı inkâr edin!) derlerdi.

Onlar, her defâsında bunu reddederlerdi.

Derlerdi: (Derimizi yüzseniz de bizim siz,

Yine de bu husûsta dinlemeyiz sizi biz.

Ve hattâ dilim dilim bizi doğrasanız da,

Yine göremezsiniz bizi siz aranızda.)

O insâfsız kâfirler, Yaser ailesine,

Çok fecî işkenceler yaparken böylesine,

Allahın Sevgilisi oradan geçiyordu.

Hâllerine acıyıp, hemen şöyle buyurdu:

(Ey Yâser ailesi, sabredip sevininiz.

Şüphe yok ki Cennettir mükâfât yerleriniz.)

Yine bir gün kâfirler, “Yaser ailesi”ne,

Dayanılmaz cefâlar edip o gün hepsine,

Hazreti “Yâser” ile oğlu “Abdullah”ı hem,

Okla şehîd ederek verdiler büyük elem.

Ebû Cehil alçağı, “Sümeyye Hâtun”un da,

İple ayaklarını bağlayıp en sonunda,

İplerin uçlarını, iki ayrı deveye,

Bağlatıp sürdü sonra, ters istikâmetlere.

Bu korkunç işkenceyle, vücûdu parçalanan,

“Sümeyye” hazretleri, “İlk şehîd” oldu o an.

Bunu, Resûlullah ve eshâbı öğrenince,

Daha sıklaştırdılar saflarını iyice.