06 - İLK MÜSLÜMÂNLAR

RESÛL İLE ALAY EDENLER

Kâinâtın Sultânı, bir gün Kâ’bede iken,

“Cibrîl” aleyhisselâm yanına geldi birden.

Dedi ki: (Senin ile istihzâ edenlerin,

Hakkından gelmek için, emir aldım ve geldim.)

“Beş kişi” idiler ki bu kâfirler o zaman,

İstihzâ ederlerdi Resûl’le utanmadan.

Biraz sonra, beşi de, hikmeti ilâhîyle,

Onların önlerinden geçtiler sıra ile.

Herbirisi geçerken, “Cebrâil”, o kişinin,

Baktı bir a’zâsına, helâk olması için.

Kiminin bacağına, kiminin göz ve ayak,

Gibi a’zâlarına baktı çok sert olarak.

Daha sonra dedi ki Resûl-i kibriyâya:

(Bu beş kişi, yakında uğrarlar bir belâya.)

Her kimin neresine baktı ise o zaman,

Hepsi helâk oldular, hep o a’zâlarından.

“Âs bin Vâil eslemî”, bunlardan biri buydu.

Oğlu ile birlikte, merkeple gidiyordu.

Biraz sonra bu kâfir, merkepten iner iken,

Ayağının birine, battı sivri bir diken.

Kısa zaman içinde çok fecî oldu hâli.

Şişti bütün bacağı “Deve boynu” misâli.

Ağrı ve sancısından bağırır, böğürürdü.

Derdi ki: (Muhammedin Rabbi beni öldürdü.)

“Esved bin Muttalib”di, ikinci kâfir ise,

Bir ağacın altında otururken bu kimse,

Birden "Görme hassası" gitti iki gözünden.

Cibrîl geldi yanına, o anda gökyüzünden.

Başını, vura vura o ağaç gövdesine,

Gönderdi pis rûhunu esfel-i sâfilîne.

Kölesine derdi ki: (Fırlasana yerinden.

Gelip de kurtarsana, beni bunun elinden.)

O derdi ki: (Kimseyi görmüyorum ben fakat.

Seni, kimin elinden kurtarayım şu sâat?)

“Esved bin Abdi Yağves”, bunların üçüncüsü.

Siyâh oldu âniden gövdesi, habîs yüzü.

Akşam eve gelince, değişmişti tamâmen.

İğrenç ve gâyet korkunç bir hâle girdi birden.

Zevcesi, çocukları onu tanımadılar.

Bu yüzden kendisini içeri almadılar.

Gadabından, başını kapıya vura vura,

Ebedî cehenneme vâsıl oldu o ara.

“Hâris ibni Kays” idi, biri o kâfirlerden.

Bir gün hararetlendi tuzlu balık yemekten.

Ne çok su içtiyse de, kanmıyordu ne var ki,

Zîra onun, bu yoldan olacaktı helâki.

“Suya kanayım” diye, içti içti habire.

Öyle ki, en sonunda çatladı birden bire.

“Velîd bin Mugîre”ydi beşincisi bunların.

Bu, önünden geçerken okçu dükkânlarının,

Ok girdi bacağına dükkânların birinden.

Çıkarmadı o oku, gurûr ve kibirinden.

Kan kaybından o dahî kendini etti helâk.

Böylece Cehenneme gitti sonsuz olarak.