06 - İLK MÜSLÜMÂNLAR

EJDERHÂ VE ATEŞ KUYUSU

Bir gün de “Ebû Cehil”, otururken Kâ’bede,

Orada bulunurdu Kureyş kâfirleri de.

Onlara hitâb edip, dedi: (Ey Kureyşliler!

Halk, müslümân oluyor her gün birer ikişer.

Muhammed, dînimizi heryerde ayıplıyor.

Ve bizim taptığımız putlara “Bâtıl” diyor.

“Akılsız” gözü ile bakıyor bizlere hep.

Onun bu davranışı, üzmez mi sizi acep?

Yemînle söylerim ki huzûrunuzda şu an,

Bunun intikamını alacağım ben Ondan.

Yârın, büyük bir  "Taş"ı elime alacağım.

O secdeye gidince, başına vuracağım.

Beni, onlara karşı korumasanız da siz,

Ben bu dediğim işi yapacağım şüphesiz.)

Müşrikler dediler ki bunun karşılığında:

(Sen bunu yap, biz senin bulunuruz yanında.

Yemîn ediyoruz ki, koruruz seni elbet.

Yeter ki aramızdan ölüp gitsin Muhammed.)

Ertesi gün, eline büyükçe “Bir taş” aldı.

Beytullaha gelerek, beklemeye başladı.

Vaktâ ki Resûlullah, gelip durdu namâza.

Ebû Cehil kâfiri, duramadı bir lâhza.

Kalktı hemen hışımla, elinde koca “Bir taş”.

Bir köşeye gizlenip, yaklaştı yavaş yavaş.

Az sonra, Resûlullah secdeye vardığında,

Daha da ilerleyip, durdu hemen ardında.

Ve o “Taş”ı kaldırıp, vuracaktı ki birden,

O anda birden bire o taş düştü elinden.

Birşeyden korkmuş gibi titriyordu elleri.

Ve hemen geri dönüp, terk eyledi o yeri.

Kâfirler merak edip, sordular ona derhâl:

(Niçin taşı vurmayıp, geri kaçtın, ne bu hâl?)

Dedi ki: (Hiç sormayın, yaklaşınca ben Ona,

Kocaman bir "Ejderhâ" hücûma geçti bana.

Öyle çok heybetli ve büyük idi ki başı,

Ondan korkup, düşürdüm elimdeki o taşı.

Görmemiştim ömrümde, öyle korkunç bir hayvan.

Elimde olmaksızın firâr ettim oradan.)

Bir gün de Beytullahda, sordu ki müşriklere:

(Muhammed, namâz için gelecek mi bu yere?)

Onlar (Evet) deyince, sordu yine o günü:

(Namâz kılıp, toprağa koyacak mı yüzünü?)

Onlar, bu suâle de deyince hemen (Evet.)

Dedi: (Onun hakkından geleceğim ben elbet.

O namâza durunca, gizliden gideceğim.

Başını, ayağımla secdede ezeceğim.)

Ertesi gün “O Server”, namâza durdu gelip,

O, gitti arkasından, gizlice ilerleyip.

Çok yaklaşmış idi ki sevgili Peygambere,

Korkarak uzaklaştı oradan birden bire.

(Ne için kaçtın?) diye ona sorduklarında,

dedi: (Ateş kuyusu hâsıl oldu ânında.

Alevlerin, üstüme saçıldığını gördüm.

Korkup, hemen oradan acele geri döndüm.)