06 - İLK MÜSLÜMÂNLAR

EZİYET, İŞKENCE, ZULÜM

Ertesi gün müşrikler, gelip Kâ’be dibinde,

Atıp tutuyorlardı Resûl'ün aleyhinde.

Az sonra, Resûlullah teşrîf etti oraya.

Hep birden saldırdılar Resûl-i kibriyâya.

Ve hattâ içlerinden, en azılı ve bedbaht,

Bir kâfir var idi ki, “Ukbe bin Ebî Muayt”,

Peygamber-i zîşânın yapıştı yakasına,

Ve sıkmaya başladı sanki boğarcasına.

Yetişti o esnâda, “Hazreti Ebû Bekir”.

Ve gördü ki, vaziyet gâyet tehlikelidir.

Onu, bu kâfirlerden kurtarmak maksadıyle,

Daldı aralarına, hemence can havliyle.

Dedi: (Rabbim Allahtır diyen bir kimseyi siz,

Öldürecek misiniz, sizin Peygamberiniz.)

Onlar, Resûlullahı bırakarak bu kere,

Saldırıya geçtiler “Hazreti Ebû Bekr”e.

Başına ve yüzüne vurdular tekme tokat.

Ve “Utbe bin Rebî'a” adındaki bir bedbaht,

Ayakkabılarıyla vurarak yüzüne hem,

Kan içinde bırakıp, verdi büyük bir elem.

Tanınmıyacak hâle gelmişti ki mübârek,

Birden “Teym oğulları” yetişti seğirterek.

Onu, o kâfirlerin alarak ellerinden,

Kendisini böylece kurtardılar ölümden.

Bir çarşafın içinde, götürdüler evine.

Bayılmıştı, bir müddet gelemedi kendine.

Babası ve Teym’liler, bu mübârek kişinin,

Uğraştılar, kendine gelebilmesi için.

Ancak akşama doğru kendisine gelince,

(Resûlullah nasıldır?) diyerek sordu önce.

Vâlidesi “Ümmül Hayr” sordu ki: (Ey evlâdım!

Ne yemek istiyorsan, hemen hazırlıyayım.)

Buna cevâp olarak, dedi: (Ümmü Cemil'den,

Resûl'ün durumunu, öğrenin gidip hemen.)

O, “Hazreti Ömer”in olurdu hemşîresi.

Bir bilgi almak için ona gitti annesi.

Üzüldü Ümmü Cemîl durumu öğrenince.

Yine onun yanına geldiler aynı gece.

Sordu Ümmü Cemîl’e hazreti Ebû Bekir:

(Şu anda Resûlullah acabâ ne hâldedir?)

(Hayâttadır) deyince, dedi: (Elhamdülillah!

Peki şimdi ne yapar, nerdedir Resûlullah?)

Ümmü Cemîl dedi ki: (Erkam’ın evindedir.

Şükür hayâtta olup, sıhhati yerindedir.)

Dedi: (Resûlullahı görmedikçe ben bizzât,

Ne yer, ne de içerim, geçse de hayli sâat.)

Gece, herkes uyuyup, çekilince el ayak,

Güçlük ile doğrulup, onlara dayanarak,

Yavaş yavaş yürüyüp, vardı Resûlullaha.

Onu sıhhatli görüp, şükreyledi Allaha.

Koklayıp öptü Onu, sevgiyle sarılarak.

Kalbi, Onu görünce müsterih oldu ancak.