06 - İLK MÜSLÜMÂNLAR

TOPLANIN EY İNSANLAR !

Bir gün Resûl-i ekrem, çıktı Safâ dağına.

Çağırdı gür bir sesle kavmini etrâfına.

Zîra emir almıştı Allahü teâlâdan.

Dînini teblîğ için, çalışırdı durmadan.

Buyurdu ki: (Yanıma toplanın ey insanlar!

Zîra size diyecek mühim bir haberim var.)

Bu dâvet üzerine, kabîleler koşarak,

Bir anda toplandılar hayretle konuşarak.

Derlerdi ki: (El-Emîn çağırıyor bizleri.

Bakalım ki ne imiş bize mühim haberi?)

Hepsi tamâm olunca, buyurdu: (Ey insanlar!

Desem ki, şu tepenin arkasında düşman var.

Hücûma geçecekler falan yerden bu gece.

Siz inanır mısınız bu sözüme hemence?)

Hep birden dediler ki: (İnanırız muhakkak.

Çünkü sen, çok emînsin, yalan yok sende elhak.)

Resûlullah devamla buyurdu: (Öyle ise,

Mühim bir hakîkati söyliyeyim ben size.

Bir tek ilâh vardır ki ibâdete müstehak.

O hakîkî Allaha yoktur şerîk ve ortak.

Ben dahî o Allahın size Peygamberiyim.

Bana îmân edin ki, ben yalandan berîyim.)

Dinliyenler içinde, amcası Ebû Leheb,

Dedi: (Bunun için mi çağırdın bizleri hep?)

Sonra bir taş fırlattı Allahın Habîbine.

Kimse îmân etmeden, dağıldılar hep yine.

Bir gün de, Beytullahta, o Kureyş kâfirleri,

Kötülüyorlar idi Sevgili Peygamberi.

Derlerdi: (Muhammede tahammül ettiğimiz,

Gibi, hiçbir insana sabır göstermedik biz.

Bize, sefîhsiniz der ve bizi tahkîr eder.

Putları kötüleyip, dînimize bâtıl der.

Bizi, birbirimizden ayırır da, biz yine,

Hiçbir şey söylemeyiz bu bâbda kendisine.)

Onlar bu sözde iken, Resûl de o tarafa,

Teşrîf edip, başladı Beytullahı tavâfa.

Az sonra, kâfirlerin yanından geçer iken,

Çok ağır hakâretler ettiler Ona birden.

İkinci tavâfta da, önlerine gelince,

Daha çok hakâretler eylediler bir nice.

Allahın Sevgilisi, o an gadaplanarak,

Şunları buyurdular, onlara sert bakarak:

(Ey Kureyş, yemîn ile söylerim ki ben şu an,

Bir gün olacaksınız herbiriniz perîşân!)

Sonra geri dönerek, başladı yürümeye.

Kâfirler başladılar korkudan titremeye.

Hattâ aktı kanları sonra bedenlerinden.

Pek çok pişmân oldular Ona dediklerinden.

Hepsi, Resûlullahın arkasından giderek,

Yalvardılar (Biz ettik, sen eyleme) diyerek.

En çok da “Ebû Cehil” Ona yalvarıyordu.

Ardından köle gibi gidip şöyle diyordu:

(Sen, hiç meçhul birisi değilsin yâ Muhammed!

İstediğin şekilde ibâdete devam et.)