06 - İLK MÜSLÜMÂNLAR

AKIL DIŞI BİR TEKLÎF

Müşrikler anladı ki, “Ebû Tâlip” an be an,

Resûl-i kibriyâyı koruyor her zarardan.

“Ümâre” nâm bir genci, yanlarına alarak,

Hemen Ebû Tâlib’in  hânesine vararak,

Dediler: (Bu gördüğün, Ümâre ibni Velîd,

Mekkedeki gençlerin içinde tek bir yiğit.

Çok yakışıklı olup, cemâli pek güzeldir.

Hem dahî şâir olup, ahlâkı mükemmeldir.

Bunu sana verelim, bulunsun hep yanında.

"Muhammed"i bize ver, bunun karşılığında.

Kullan her hizmetinde, sen bu ibni Velîd’i.

Biz alıp öldürelim, yeğenin "Muhammed"i.)

Ebû Tâlip, bu söze hiddetlenip begâyet,

Şöyle deyip, onları ânında eyledi ret:

(Önce siz, oğlunuzu verin ben öldüreyim.

Ondan sonra ben size yeğenimi vereyim.)

Bu cevâp karşısında şaşıran o kâfirler,

Gâyet me’yûs bir hâlde, Ona şöyle dediler:

(Bizim çocuklarımız, Onun yaptığı gibi,

Yaparsa, sen onları al öldür pek tabii.)

Ebû Tâlip, onlara hiç yüz göstermiyerek,

Dedi: (Benim yeğenim, mübârek kişidir pek.

Sizin çocuklarınız, toplansalar külliyen,

Yine benim yeğenim, üstündür herbirinden.

Demek ben, oğlunuzu alıp besliyeceğim.

Size, öldürmek için oğlumu vereceğim.

Bu teklîf, ne mantıksız, ne akılsızdır cidden.

Bir dişi deve bile, uzaktır böyle işten.

İş artık çığırından çıkmıştır, mâdem öyle,

Yeğenim "Muhammed"in, bilin ki bundan böyle,

Düşmanı her kim ise, ben onun düşmanıyım.

Yapın ne isterseniz, Onu koruyacağım.)

Müşrikler, bir hışımla kalktılar yerlerinden.

Hepsi “Ebû Tâlib”in ayrıldılar evinden.

Ebû Tâlip, aynı gün, Hâşim oğullarını,

Toplayıp, haber verdi bunların yaptığını.

O gün, Resûlullaha yardım etmek bâbında,

Tâm ittifak yapıldı akrabâ arasında.

Lâkin bu ittifaka girmedi “Ebû Leheb”.

O, müşrikler yanında devamlı bulundu hep.

Ebû Tâlip dedi ki: (Ey yiğitler, hepiniz,

Yârın, kılıçlarınız belinizde geliniz.)

Ertesi gün, Resûl’ü yanlarına alarak,

Kâ’beye yürüdüler, kimseden korkmıyarak.

Beytullahın yanında toplanmıştı müşrikler.

Gelip, o kâfirlerin karşısına geçtiler.

Ebû Tâlip, gür sesle dedi: (İşittim ki siz,

Yeğenim Muhammed’i öldürecekmişsiniz.

Bu ardımdaki gençler, elleri kılıçlarda.

Tek bir işâretimi beklerler şu arada.

Onu öldürürseniz, o takdîrde ben dahî,

Tek birinizi bile sağ bırakmam Vallahi.)

Müşrikler, bu sözlerden korkup dona kaldılar.

Hiçbir cevâp vermeden, oradan dağıldılar.