04 - GENÇLİĞİ ve EVLENMESİ

NİÇİN ÜZÜLÜYORSUN ?

Hatîce vâlidemiz, Resûl’le nişanlıyken,

Şöyle haber gönderdi o Server’e gizliden:

(Etrâftan diyorlar ki: "Sen bu zenginliğinle,

Nasıl evleniyorsun öyle fakîr biriyle?")

Bu dedikoduları bertaraf etmek için,

Bizim eve, az bir şey çeyiz gönderir misin?

Ben, o gelen şeyleri, çoğaltıp bendekiyle,

Herkese gösteririm “Senden gelen mal” diye.)

Allah’ın Sevgilisi alınca bu haberi,

İnsanlık îcâbiyle mahzûn oldu kalpleri.

Zîra göndermek için hazreti Hatîce’ye,

Hiç de mâlik değildi az bir mal ve akçeye.

“Kimden ödünç alayım?” diye düşünür iken,

Hâtırına, hazreti Ebû Bekr geldi birden.

Ve onun dükkânına yürüdü bir an önce.

Kapıda karşıladı, o "Resûl"ü görünce.

Dedi: (Sevgili dostum, bir şey mi üzdü sizi?

Düşünceli görürüm zîra hazretinizi.)

Buyurdu: (Yâ Ebâ bekr, bugün ben Hatîce’ye,

Göndermem gerekiyor bir şeyler çeyiz diye.)

O dedi: (Bu iş kolay, niçin üzülüyorsun?

Benim ne malım varsa, yoluna fedâ olsun.

Az önce haber aldım, bir kervanım gelecek.

Şam’a göndermiş idim, şimdi şehre girecek.

Hepsi "Yetmiş deve"dir, yüklüdür çok mâl ile.

O kervan sizin olsun, bilcümle emvâliyle.

Kervanı, Hatîce’ye gönder çeyiz olarak.

Yeter ki kalbinize toz konmasın en ufak.)

O dediği kervan da, şehire girdi o an.

Dedi: (Bakın göründü, geliyor işte kervan.)

Hazreti Ebû Bekir durdurdu kervanını.

"İpekli kumaşlar"la donattı her yanını.

Ve görmeleri için bunu insanların da,

Dolaştırdı kervanı Mekke sokaklarında.

Mekke halkı görünce, yetmiş yüklü deveyi,

Dediler: (Hiç görmedik böyle çok hediyeyi.)

Ateş düştü kalbine Onu kıskananların.

Ve eridi içleri kötü fesatçıların.

"Hatîce vâlidemiz", yirmibeş yıl, berdevâm,

O Server'e hizmette, gösterdi çok ihtimâm.

Meselâ Resûlullah üzülseydi bir şeye,

Eve gelip söylerdi hazreti Hatîce’ye.

Zîra yoktu o günler gidecek başka yeri.

Onun tesellîsiyle râhatlardı kalpleri.

Derdi: (Yâ Resûlallah, üzülmesin hiç kalbin.

İtâat edecektir sonunda sana kavmin.)

O, Resûl-i ekreme çok hizmet ettiğinden,

Allahü teâlâ da hoşnûd oldu kendinden.

Peygamber Efendimiz, ona bir gün dedi ki:

(Ey Hatîce, Rabbimiz bana emreyledi ki:

Müjde ver Hatîce’ye, de ki: "Allah, Cennette,

Sana, beyaz inciden köşk verecek elbette.

Olmıyacak orada sıkıntısı, kederi.

Artacak ebediyyen hem dahî ni’metleri”)