04 - GENÇLİĞİ ve EVLENMESİ

MİSK KOKUSU GİZLENMEZ

“Sevgili Peygamber”in yümn-ü bereketiyle,

Kârlı bir alışveriş yapıldı böylelikle.

Öyle büyük kazançla dönüldü ki seferden.

Bundan daha fazlası olmamıştı evvelden.

Kervan Meruzzahrân’a geldiğinde, Meysere,

“Müjde” götürmesini arz etti o Server’e.

Onun bu teklîfini O kabûl buyurarak,

Sür’atle ilerledi kervandan ayrılarak.

Hak teâlâ, “Üç günlük” uzun mesâfeleri,

Kısaltıp,  bir sâatta götürdü “O Server”i.

Kervanın dönme vakti yaklaşınca Mekke’ye,

Bir heyecân gelmişti “Hazreti Hatîce”ye.

Hizmetçileri ile, sarayın üzerinden,

Kervanın gelmesini beklerdi her gün hemen.

“Nefîse hâtun” der ki: (Ben bir gün, Hatîce’nin,

Evine girmiş idim, ziyâret etmek için.

Yine hizmetçilerle, üzerinde sarayın,

Merakla dönmesini bekliyordu kervanın.

Ansızın “Bir develi” gördü ufuk yerinde.

Bir de “Bulut” belirdi başının üzerinde.

Birer kuş sûretinde ayrıca “İki melek”,

Gölge yapıyorlardı Ona kanat gererek.

Ve mübârek alnında bulunan “Nûr-u Nebî”,

Gelirken, uzaklardan parlıyordu “Ay” gibi.

Çok sevindi Hatîce Onu gördüğü zaman.

Lâkin bu sevincini saklıyordu onlardan.

Gerçi anlamış idi, Onun "Kim" olduğunu.

Ve lâkin bilmezlikten gelerekten o bunu,

Dedi ki: (Bir develi görünür şuracıkta.

Gelen kim olabilir acabâ bu sıcakta?)

Hizmetçiler dedi ki: (Bu gelen Muhammed’dir.)

Dedi: (Zannetmiyorum, zîra tek gelmektedir.)

Dediler: (Ey Hatîce, gizlenemez muhabbet.

Siz de bilirsiniz ki, bu gelen “Odur” elbet.

Yüzünüzün sevinci, bunu izhâr ediyor.

Gözlerinizin içi, “Bu gelen, Odur” diyor.

Sen ise, sevincini saklıyorsun bizlerden.

Ve lâkin “Misk kokusu” gizlenemez ne etsen.)

Geldi sonra “O Server” Hatîcenin evine.

Ve “Müjde mektûbu”nu iletti kendisine.

Hatîce Hâtun hemen okudu o "Müjde"yi.

Ve Ona bağışladı o zînetli deveyi.

Cevâbî mektûbunu yazarak verdi Ona.

O Server geri dönüp, vâsıl oldu kervana.

Bir nice günden sonra, asıl kervan velhâsıl,

Nihâyet selâmetle Mekkeye oldu vâsıl.

Meysere, “O Server”in üstün hasletlerini,

Kuşların kendisine gölge ettiklerini,

Hazreti Hatîce’ye anlattı hem de içten.

O ise dinledikçe ağlıyordu sevinçten.

Hâlini gizliyerek dedi ki Meysere'ye:

(Anlatma bu şeyleri benden gayri kimseye.)

Korkusu şu idi ki: “Şâyi olursa eğer,

Duyanlar, kızlarını Ona vermek isterler”.

Halbuki bu şerefe, O ermek istiyordu.

Hakîkaten bu devlet Ona müyesser oldu.